Ve uzun bir süreden sonra Trabzonspor orta sahada kolbastısını oynadı.
Kırk bin kişinin tek yürek olduğu Akyazı Stadı’nda yeni bir devrin ayak sesleri atılan iki golle duyuldu.
Artık şampiyonluğun adayları çoğaldı.
Şimdi Fenerbahçe, Trabzonspor ve Galatasaray da aynı şanslara sahip.
Maç önemli idi.
Bordo mavili futbolcuların hepsi hırslı, kazanma ve sahiplenme ruhuna sahipti.
Takım belliki dersine iyi çalışmış.
Fatih hoca artık yakaladığı bu fırsatı asla bırakmaz.
TS lu oyuncuların bu denli motive oldugu bir maçı ilk defa izledik dersek yanlış olmaz.
Bundan sonra her maç final gibi.
Wakayeme'ye ayri bir satır açmak gerek.
“Emekli” dedik, “yoruldu” dedik, “artık kendisini daha da yıpratmasın” dedik...
Dedik ama son maçtaki oyunuyla “daha bitmedim” dedirtti... Bu takıma bağlılığını, karakteri ve oyunu ile gösterdi.
Artık Trabzonspor şampiyonluğun en iddialı takımı.
Galatasaray sanki ligi kafasında bitirip şampiyon olmuş gibi oynadı.
GS'ın önceki bitirici, yıpratıcı oyunundan eser yoktu.
Uğurcan'ın yediği iki golde de yapabilecegi bir şeyi yoktu.
Maç öncesi gereksiz spekülasyonlar yapıldı Uğurcan odaklı.
TS ve taraftarlarınca bu söylemler çok da taraftar bulmadı.
Sonuç olarak Trabzonspor şampiyon olur, olamaz...
Olursa Trabzon bayram yeri olur.
Olmazsa yas evi olmaz.
Uyumlu bir kadro.
Birlik olmuş bir takım.
Oyuncularının neler yapabileceğini bilen bir çalıştırıcı ile verilen bu mücadelede alınan her sonuç kabulumüzdür artık.
Bu kadar önemli bir maçın sonunda alınan üç puanla Trabzonspor, Süper Lig’de belirleyici olduğunu, kimsenin unutmaması gerektiği gerçeğini bir kez daha hatırlatmış oldu.
Herkesi kutluyorum.
Tüm futbolcuları kutluyorum.
Seyirciyi kutluyorum.
Fatih Hoca’yı kutluyorum.
Trabzonspor'u kutluyorum, bu sehrin en büyük markası olduğu için...
