Birçok şair ve yazar umut kavramı üzerine vurgu yapmıştır. Umut yaşamın kıyısında yaslanacağınız bir parapet duvarı gibidir, paraşütünüz açılmadığında sizi kurtaracak emniyet düğmesidir umut. Susuz yaşanmayacağı gibi umutsuz da yaşanmaz. Yaşadıklarında sınayıp da vazgeçmediğin tek şeydir umut. Ama bazen umut 0-0 devam eden bir futbol maçının son dakikasında yanlış verilen final pası gibidir.
Yaşam bir bütündür. Acılar, yanlışlıklar, ayrılıklar, sorular, cevaplar vs. bu bütünün parçalarındandır. Aynı kavuşmak gibi sevmek gibi gülmek gibi mutlu olmak gibi. Ama sonu olmayan bir yol gibi gereksizce ve yaşamdan kopuk bir şekilde diri tuttuğumuz umut yaşayacağımız acıları ertelediğimiz en tepe noktasına hazırlar bizi; farkında olmadan. Kopan bir şeye eklemleştirdiğimiz umut, o biten şeyin mahkumu yapar bizi. Her gün kopan bir ipi bağlamaya çalışarak başlarız güne, akşam bağlayamadığımız ipin acısıyla karanlıklar ışığa bir türlü ulaşamazlar. Acının Nirvanası'na yakın bir düzlem her akşam yürüdüğünüz düzlem olur. Brecht, "Kopan ip bağlanabilir ama kopmuştur bir kez" şeklindeki cümleyi kurduğunda, acaba yaşamda kaybettiği neydi? Her şeye rağmen Brecht, sonu olmayan bir umudun mahkumu olmamıştı; kaybetmesine rağmen. Ki her kaybediş bir başlangıcın orjin noktasıdır. Ancak kaybedişe takılıp kalanlar, umudunu o kaybediş noktasına bağlayanlar, yaşam boyunca kaybetmeye mahkumdurlar. İşin özü ve sözü budur.
Bir sabah uyanırsınız. Klasik bir söylemle güneş pencerenizden içeri girmeyebilir, yanaklarınızı ılık bir rüzgar okşamayabilir, denizin sesi kulaklarınızın arkadaşı olmayabilir. Gökyüzünde kara bulutlar, pencerenizin pervazlarını döven bir rüzgar ve yanaklarınızı ürperten bir yağmur olabilir. İçiniz kararır, gözleriniz kararır, baktığınız ufuk kararır. Olsun... Sevmek yarım kalmaktır, sevmek yarım kaldığınız noktadan başlamaktır. Sevmek, sizi yarım bırakan şeylerden uzak kalmaktır. Umut ancak sizden kalan "o yarımın" yoldaşı olabilir. Elimizde olmayan ne varsa değil, elimizde olabilecek ne varsa odur umut. Olasılıkların bir tanesi değil, olasılıkların kendisidir umut…
