• 0537 331 9315
  • ganitabordohaber@gmail.com
Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor
  • HABER
  • KÜLTÜR & SANAT
  • YAZARLAR
  • SÖYLEŞİ
  • MİZAH
  • TURİZM
  • TARİH
  • SPOR
  • BELGESEL
  • İLETİŞİM
CUMHURİYET KADINI

CUMHURİYET KADINI

Özer İSKENDER 09 Kasım 2026

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde diye başlar masallar. Ve Kaf Dağı’nın ardındaki Anka Kuşu anlatılır masalın içinde. Masal bu ya, Kaf Dağı ve Anka Kuşu masalın en can alıcı noktasına anlamını bırakır. Popüler bir şarkıda “masallar gerçek olsa” deniyordu. Ancak bazı masallar kötü bitiyor. Kim kötü biten masalın gerçek olmasını ister? Peki, gerçek yaşamda Kaf Dağı, Anka Kuşu var mıdır?  Ben gerçek yaşamda Kaf Dağı’nın arkasında yaşayan bir Anka Kuşu tanımıştım.

Yıllar önceydi. Isparta’nın Atabey ilçesinde bir tiyatro grubu kurmuştum. Bir dönem orada üniversitede öğretim görevlisi olarak da çalışmıştım. Kurduğum tiyatro grubu ağırlıkla öğrencilerim ve Atabey Belediyesi personelinden oluşmuştu. Oktay Arayıcı’nın yazdığı, benim yönettiğim “Rumuz Goncagül” isimli oyunu sahneye koymaya başlamıştık ve turneye çıkmıştık. Isparta’da Yenişarbademli isimli bir ilçe vardı. Orada iki oyun oynayacaktık. Biri çocuklara, diğeri ise akşama yetişkinlere. Ancak Yenişarbademli’de oyun oynayacak bir sahne yoktu. Oranın kaymakamı 23-24 yaşlarında bir genç kızdı. Bizleri müthiş bir enerji ile karşılamıştı. Onunla konuşunca sanata değer veren bir Cumhuriyet kaymakamı olduğunu anlamıştık. Onun da yardımlarıyla çalışarak bir kaç saat içinde geçici bir sahne oluşturduk.

Oyunu çocuklara oynadık. Çocuklara oynarken kaymakam hanım oyunu çocuklarla birlikte izledi. Ve izledikten sonra şunları söyledi; “ben şimdi tüm amir ve memurlar için resmî bir yazı yazdıracağım ve oyuna tüm amir ve memurların eşleriyle katılmalarını zorunlu tutacağım”. Dediğini yaptı ve resmi yazıyı yazdırdı. Akşam oyunu tamamen dolu salona oynadık. Herkes Rumuz Goncagül isimli oyunu eşleriyle birlikte çok beğenerek izledi. Salondan müthiş tepkiler aldık. Oyunun sonunda genç kaymakam hanım, oyuncularla beraber selamlamaya çıktı. Çok güzel bir konuşma yaptı ve konuşmasını Atatürk Cumhuriyeti’ne mükemmel vurgular yaparak bitirdi. Bütün oyunculara hediyeler hazırlattı. Hepimiz için çok farklı, anlamlı ve ayrıcalıklı bir gündü.

En başta bir varmış bir yokmuş demiştik ve bir masalda anlatılan Kaf Dağı’nın ardındaki Anka Kuşu “gerçek yaşamda var mı yok mu?” diye sorgulamıştık; işte oydu 23 yaşında Yenişarbademli kaymakamı olan genç kadın, Kaf Dağı’nın ardındaki Anka Kuşu’ydu. Gencecik yaşına rağmen egosu yoktu, insanlara saygılıydı, sanatı seviyordu. Masalların içinden çıkıp Cumhuriyet kaymakamı olmuştu. Ama o gerçekti ve Atatürk Cumhuriyeti kadınıydı.

YALNIZLIK VE NİTELİK

YALNIZLIK VE NİTELİK

Özer İSKENDER 03 Kasım 2026

Yalnızlık ile ilgili şairler, yazarlar o kadar çok şeyler yazmışlar ki. Yalnızlık güzel bir şey mi? İnsanlar içki içerken bile eşlik edecek birini arıyorlar. Yalnız kalmaktan korkmak insanların geleceği ile ilgili en önemli kaygılardan birisi. Yaşlanınca kim bakacak, hasta olunca kim bakacak, yatalak olursa ne olacak gibi sorular insanların aklını hep kurcalıyor. Buradan şu anlamı çıkarabiliriz; yalnızlıklarımızı korkular biçimlendiriyor. Ve yalnız kalmama isteği, biraz bencilce bir istek.

Oysaki yalnızlık hiç de korkulacak bir kavram değil. Hatta zaman zaman insanların ruhunu besleyen bir inceliği bile var. İnsanın kendini ve etrafındakileri tanıması için gerekli olan bir süreci var yalnızlığın. Kendini dinlersin, başkalarının daha önce söylediklerini dinlersin, yaşamın gerçek sesini dinlersin. Kim dost, kim düşman, kim oyuncu çözersin. Kim yalnızlığına bir ses vermek ister anlarsın. 

Herkes kendi hayatını yaşar. Ve dostluk (!) denilen kavram, yeni dünyada hiç de mistik ve kutsal bir şey değildir.

Yalnızlık bazen göreceli bir şeydir. İnsanlar yalnızken yalnız olabilecekleri gibi, kalabalıklar arasında da yalnız kalabilirler. Önemli olan yanınızdakilerin niceliği değil niteliğidir. Nitelikse göreceli bir kavram değil, gerçek olan bir tanımlamadır.

Yaşamın üçgeninin iç açıları 180 derece etmiyor. Yani yaşam üçgen değil, yamuk. Ve yamuğun iç açıları farklı bir formülle hesaplanıyor.

İnsan kendi içini doldurur ama başkalarıyla doldurur ama kendi kendine. Patlamaya hazır bombaya yalnızca ateş gereklidir. Ateş ateşi yakar, bombayı bomba yapar. Sorun nedir biliyor musunuz? Nerede nasıl davranacağını bilmeyen insanlar patlasalar bile kendilerini öldürürler.  Dost kavramına değer verenler için onlar cenaze namazı kılınacak insanlar gibidirler. Ve herkes bilir ki cenaze namazları bir an önce kılınsın ve gidelim kıvamındadır. Kılınır ve biter.

Zorla güzellik olmaz. İki ile ikiyi toplasan beş etmez. Hayat bir döngüdür, her şey biter ama her şeyin bittiği yerde yenileri başlar. Yaşam bir üçgense, onun da köşeleri vardır. Ki her şeyi yalnızca kendimize hesap vererek yaşıyoruz. Ve zaman zaman kendimize soruyoruz; neden yaşıyoruz?

BÖYLE GELDİK BÖYLE GİDİYORUZ

BÖYLE GELDİK BÖYLE GİDİYORUZ

Özer İSKENDER 31 Ekim 2026

Doğrular, yanlışlar, eksikler, fazlalar durduğunuz noktaya göre değişiyor. Tutarsızca davrandığına inandığınız birisinin size göre eksiklerinin aynısı sizinde içinde bulunduğunuz düzlemde yapılıyorsa doğru oluyor. Döven başkası olunca saldırdı oluyor, döven siz olunca karşınızdaki hak etmiş oluyor. Haksızlığa uğramanın ölçüsü nedir? Ya hak etmiş olmanın ölçüsü? Yaşamın adaleti yalnızca sizin için mi var, doğrular ve yanlışlar siz istediğiniz için mi var?

İnsanlar o kadar acımasız, o kadar kötü ki. Kazanmak için her yol mubahtır ama kazanan sizseniz. Başkasının yaşamı alt üst olmuş ne önemi var ki. Sen kazan, hep kazan. Kazı kazan, kazın kazan, yırtın kazan, yok et kazan; yeter ki kazan. Payına hep kazanmak düşsün, pastadan başkasına düşmesi gerekli olan payın ne önemi var ki, pastanın hepsi senin. Uğruna savaştığın hiç bir ilken olmasın, karanlıkta kaldığın günler olmasın, sabahladığın geceler. Başkaları acılara doymasın, tarumar olsun kurdukları dünya, onları mutlu edecek tek bir şarkı olmasın.

Yaşamı bölmek bir pastayı bölmek gibidir. Yaşamı yaşam yapan şeyler nelerdir? Bir ışıkla güne başlamak, susmak ama konuk olmadan bir gösterinin ortasında kalabilmek, kaybetmek kendini denizin kıyısında, yalan söylemeden yaşayabilmek.. Herkesin bir hikâyesi vardır, hani senin hikâyen? Kaybedip kaybedip bulduğun kendin ve yağmalanmış ruhunla yürüdüğün toprak kimden sana emanet kaldı? Bir kenti kent yapan içsel sesler senin yüreğini mi esir aldı? Kimse kimsenin hayatının bedelini ödememeli. Kimse ruhunu kötülük kuşatmış birileri iyi yaşasın diye kendini feda etmemeli.

Doğru nedir, eğri nedir? Değişir her şey kendi deviniminde. Ama gerçekler bir yerde duruyor, gerçekleri gerçek yapan insanlar yaşıyor. Şair şöyle söylemişti; “En büyük gerçekse olup olmamak”. Bir yanım olmak, bir yanım olmamak. Benim en içli sözlerim umutlarımı kuşattı. Eğer umutlarım varsa, adalet vardır. Eğer sabah uyanıyorsam beni terleten kâbustan, gerçeklerin benimle alıp veremediği bir şey vardır.

Günleri günlere uladık, yılları yıllara. Öğrendiklerimiz öğrenmediklerimizden fazla değil. Yaşam ayracımızı hala yaşadıklarımıza koyuyoruz ve durduğumuz yerden yeniden başlıyoruz. Öğreti işçisiyiz biz; yaşamı yırtıp yırtıp yeniden yazıyoruz. İnsanlar kötü, insancıklar kötü. İnsanları her gördüğümüzde kalbimizi daha çok karartıyoruz. Bir kedinin ensesinde, bir köpeğin çenesinin altında belki saflığı buluyoruz. Maalesef böyle geldik böyle gidiyoruz.

SUSTUĞUN YERDE BİR İSYAN BAŞLAR

SUSTUĞUN YERDE BİR İSYAN BAŞLAR

Özer İSKENDER 19 Ekim 2026

Yazık, az bir puanla kaçırdım. Yazık bir soru daha yapsaydım kazanırdım. Yazık, top direkten dönmeseydi gol olacaktı. Yazık, kemerini bağlasaydı ölmeyecekti. Yazık, yeterince sevseydi evleneceklerdi. Yazık, çok yazık. Yaşamımızda o kadar çok yazık var ki.

Oysa yazık diye bir şey yoktur. Yeterince istememek vardır, yeterince emek harcamamak vardır. Yara almayı göze almamak vardır, anlamaya ve içselleştirmeye çalışmamak vardır.  Yaşamın içinde soluk soluğa kalırken, nefes almak için bir yer bulma çabası vardır.

Emeği kutsallaştıran insanlar içleri acısa da bugün kaybetse de sevinçlerini bir daracık yere sıkıştırsa da bir çiçeğin kokusu bile onlara yol gösterir. Emek hep tazedir, emek dağların boynuna sarılan kar kadar beyazdır, fırtınadan arta kalan bir dinginliktir emek.  Bir düş kadar berrak, yerini bulan sözcükler kadar net, bir öykünün kahramanı kadar dirençlidir emek.

Kazananlar yazık değil, yazıklar olsun der. Kazananlar “hoşça kal” değil, “güle güle” der. Kazananlar içinin kabaran yönünü türkülerle söyler. Bir şeyi istemekle başlar her şey; çok istemekle. Bir umudun soluğuyla yürümek ister ayakların. Kibritçi Kız yüreğiyle avucunu ısıtır umut. Neden yazık diyorsun, neden kaybettiklerini bir sözcüğün üzerine yüklüyorsun? İnsanın kimliği üzerine yüklediği anlamlarla biçimlenir. Yürek sancısı varsa, kazanma umudu sonsuza dek sürer. Yazık diyenler kaybedenlerdir, yazık diyenler söyleyecek sözü olmayanlardır, yazık diyenler feleğe düşman olanlardır.

Bir köprüyü karşıdan karşıya geçmek için o köprünün karşısına bakmasını bileceksin. Kendini tanımak kendine yenilmek değildir, kendini seveceksin. Sen güneşe hiç küsmeyeceksin ve bileceksin ki ne kadar kar yağarsa yağsın, gökyüzünde yağmur bulutları bitmeyen bir hüküm sürsün, şairin dediği gibi “güneşi içenlerin türküsünü söylenecektir”. O zaman yaşamın içine yapışan bağlamanın perdelerinde parmaklarının izini bırak, dalgalar ne kadar silse de kumların üzerinde ayak izini bırak, toprağa bir çiçek tohumu ek, dağların bulutlarına gözlerinden bir bakış bırak. Yaşamak sen olmaktır, yaşamak yazık sözcüğüne esir olmamaktır. Sustuğun yerde bir isyan başlar; sus o zaman.

GİDENLER, KALANLAR

GİDENLER, KALANLAR

Özer İSKENDER 13 Ekim 2026

Bir yerden bir yere tayin olan, gitmek zorunda kalan insanlar yaşamıştır bu duyguyu. Bir kenti terk ederken çoğu kez hüzün sarar insanı.  Hatta o kentten ayrılmayı isteyen kendiniz olsanız bile, gitmek hep bir hüzün barındırır içinde. Çünkü her gitme eylemi, hep giden ve kalan insanlar bırakır geride. O an yaşanılan her kötü şey unutulur. Yıllarca yakındığınız kent bile, o an anlamlı olmaya başlar. Sanki mistik bir hava sarar ortamı, bulutlar yağmurunu bırakacak gibi hissedersiniz. Ki hüzünler hep yağmurludur.

O kentte uzun süre kalmışsınızdır. Sokaklarında yürümüşsünüzdür, caddelerinde ışıklı mağazaları ezberlemişsinizdir, kentin kedilerini bile tanıyorsunuzdur. Bulutların daha çok hangi yönden geldiğini, karın ne zaman yağacağını öğrenmiş, hangi saatlerde sokakların boş olacağını biliyorsunuzdur. Her caddede, her sokakta ayak izleriniz vardır. Gökyüzüne gözleriniz bir bakış bırakmıştır.

Attila İlhan çok sevdiğim bir şiirinde “Ayrılık sevdaya dahil” demişti. Bir kenti terk ederken, o kentten hemen gitmiyorsunuz. Ki yaşadıklarınız, acılarınız, sevinçleriniz, sevdalarınız o kentten ayrılığınıza dahil oluyor.  Orada ürettiğiniz her şey, dostlarınız ve arkadaşlarınız ardınızdan geliyor.  Çoğu kez büyük bir çelişkidir ayrılık. Döne döne ilerleyen bir rüzgârın düşünsel dünyanızı tarumar etmesi gibidir. Yani yaşamda tarumar olan tek şey saçlarınız değildir.

Sonra başka bir kentte yaşamaya başlarsınız. Yeni insanlar, yeni yüzler, yeni sokaklar, yeni yürek ağrıları. Terk ettiğiniz şehirle aranızda kurulan düşünsel ve duygusal bağ her geçen gün azalmaya başlar. Orada ortaklaşa yaptığınız birçok şey, ürettikleriniz, biçimlendirdikleriniz başka bir yöne doğru akar. Orada kurduğunuz her ilişkinin bağı zaman içinde azalmaya başlar. Aslında özlersiniz o kenti ama bir türlü gidemezsiniz. Çünkü yaşam farklı uğraşlara iter sizi. Aradan yıllar geçer ve bir şekilde o kenti, oradaki dostlarınızı ziyaret edersiniz. Ama ziyaret ettiğiniz o kent, dostlarınız artık sizin içsel dünyanıza ait değil gibidir.  Kent başka bir yöne akmıştır, dostlarınız başka bir yöne. Aslında siz de başka bir yöne akmışsınızdır. Zülfü Livaneli’nin türküsünde söylediği gibi; “Doğu dalga dalga vurdu / Taht bir yana şah bir yana”. Kenti ziyaret etmeniz bir sevinç katmıştır size ama buruk bir sevinç. Taht bir yana şah bir yana.

Her kent kendi hikâyesini yaşar, her insan kendi hikâyesini yazar.  Kentleri güzelleştiren şey, o kent içinde yaşanan hikâyelerdir. Ama her hikâye kendi yaşadığı sürece aittir. Ve yaşamda herkesin iz bırakacağı bir kent ve zaman vardır.

  1. KAR
  2. YAŞAM SORGULAMASI
  3. İNSAN VE İNSAN
  4. KAZANMAK, KAYBETMEK

Sayfa 1 / 6

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
© 2025 Ganita Bordo Haber . Tüm Hakları Saklıdır. Pruva Media
Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor
  • HABER
  • KÜLTÜR & SANAT
  • YAZARLAR
  • SÖYLEŞİ
  • MİZAH
  • TURİZM
  • TARİH
  • SPOR
  • BELGESEL
  • İLETİŞİM
  • 0537 331 9315
  • ganitabordohaber@gmail.com