BÖYLE GELDİK BÖYLE GİDİYORUZ

Doğrular, yanlışlar, eksikler, fazlalar durduğunuz noktaya göre değişiyor. Tutarsızca davrandığına inandığınız birisinin size göre eksiklerinin aynısı sizinde içinde bulunduğunuz düzlemde yapılıyorsa doğru oluyor. Döven başkası olunca saldırdı oluyor, döven siz olunca karşınızdaki hak etmiş oluyor. Haksızlığa uğramanın ölçüsü nedir? Ya hak etmiş olmanın ölçüsü? Yaşamın adaleti yalnızca sizin için mi var, doğrular ve yanlışlar siz istediğiniz için mi var?

İnsanlar o kadar acımasız, o kadar kötü ki. Kazanmak için her yol mubahtır ama kazanan sizseniz. Başkasının yaşamı alt üst olmuş ne önemi var ki. Sen kazan, hep kazan. Kazı kazan, kazın kazan, yırtın kazan, yok et kazan; yeter ki kazan. Payına hep kazanmak düşsün, pastadan başkasına düşmesi gerekli olan payın ne önemi var ki, pastanın hepsi senin. Uğruna savaştığın hiç bir ilken olmasın, karanlıkta kaldığın günler olmasın, sabahladığın geceler. Başkaları acılara doymasın, tarumar olsun kurdukları dünya, onları mutlu edecek tek bir şarkı olmasın.

Yaşamı bölmek bir pastayı bölmek gibidir. Yaşamı yaşam yapan şeyler nelerdir? Bir ışıkla güne başlamak, susmak ama konuk olmadan bir gösterinin ortasında kalabilmek, kaybetmek kendini denizin kıyısında, yalan söylemeden yaşayabilmek.. Herkesin bir hikâyesi vardır, hani senin hikâyen? Kaybedip kaybedip bulduğun kendin ve yağmalanmış ruhunla yürüdüğün toprak kimden sana emanet kaldı? Bir kenti kent yapan içsel sesler senin yüreğini mi esir aldı? Kimse kimsenin hayatının bedelini ödememeli. Kimse ruhunu kötülük kuşatmış birileri iyi yaşasın diye kendini feda etmemeli.

Doğru nedir, eğri nedir? Değişir her şey kendi deviniminde. Ama gerçekler bir yerde duruyor, gerçekleri gerçek yapan insanlar yaşıyor. Şair şöyle söylemişti; “En büyük gerçekse olup olmamak”. Bir yanım olmak, bir yanım olmamak. Benim en içli sözlerim umutlarımı kuşattı. Eğer umutlarım varsa, adalet vardır. Eğer sabah uyanıyorsam beni terleten kâbustan, gerçeklerin benimle alıp veremediği bir şey vardır.

Günleri günlere uladık, yılları yıllara. Öğrendiklerimiz öğrenmediklerimizden fazla değil. Yaşam ayracımızı hala yaşadıklarımıza koyuyoruz ve durduğumuz yerden yeniden başlıyoruz. Öğreti işçisiyiz biz; yaşamı yırtıp yırtıp yeniden yazıyoruz. İnsanlar kötü, insancıklar kötü. İnsanları her gördüğümüzde kalbimizi daha çok karartıyoruz. Bir kedinin ensesinde, bir köpeğin çenesinin altında belki saflığı buluyoruz. Maalesef böyle geldik böyle gidiyoruz.