Yalnızlık ile ilgili şairler, yazarlar o kadar çok şeyler yazmışlar ki. Yalnızlık güzel bir şey mi? İnsanlar içki içerken bile eşlik edecek birini arıyorlar. Yalnız kalmaktan korkmak insanların geleceği ile ilgili en önemli kaygılardan birisi. Yaşlanınca kim bakacak, hasta olunca kim bakacak, yatalak olursa ne olacak gibi sorular insanların aklını hep kurcalıyor. Buradan şu anlamı çıkarabiliriz; yalnızlıklarımızı korkular biçimlendiriyor. Ve yalnız kalmama isteği, biraz bencilce bir istek.
Oysaki yalnızlık hiç de korkulacak bir kavram değil. Hatta zaman zaman insanların ruhunu besleyen bir inceliği bile var. İnsanın kendini ve etrafındakileri tanıması için gerekli olan bir süreci var yalnızlığın. Kendini dinlersin, başkalarının daha önce söylediklerini dinlersin, yaşamın gerçek sesini dinlersin. Kim dost, kim düşman, kim oyuncu çözersin. Kim yalnızlığına bir ses vermek ister anlarsın.
Herkes kendi hayatını yaşar. Ve dostluk (!) denilen kavram, yeni dünyada hiç de mistik ve kutsal bir şey değildir.
Yalnızlık bazen göreceli bir şeydir. İnsanlar yalnızken yalnız olabilecekleri gibi, kalabalıklar arasında da yalnız kalabilirler. Önemli olan yanınızdakilerin niceliği değil niteliğidir. Nitelikse göreceli bir kavram değil, gerçek olan bir tanımlamadır.
Yaşamın üçgeninin iç açıları 180 derece etmiyor. Yani yaşam üçgen değil, yamuk. Ve yamuğun iç açıları farklı bir formülle hesaplanıyor.
İnsan kendi içini doldurur ama başkalarıyla doldurur ama kendi kendine. Patlamaya hazır bombaya yalnızca ateş gereklidir. Ateş ateşi yakar, bombayı bomba yapar. Sorun nedir biliyor musunuz? Nerede nasıl davranacağını bilmeyen insanlar patlasalar bile kendilerini öldürürler. Dost kavramına değer verenler için onlar cenaze namazı kılınacak insanlar gibidirler. Ve herkes bilir ki cenaze namazları bir an önce kılınsın ve gidelim kıvamındadır. Kılınır ve biter.
Zorla güzellik olmaz. İki ile ikiyi toplasan beş etmez. Hayat bir döngüdür, her şey biter ama her şeyin bittiği yerde yenileri başlar. Yaşam bir üçgense, onun da köşeleri vardır. Ki her şeyi yalnızca kendimize hesap vererek yaşıyoruz. Ve zaman zaman kendimize soruyoruz; neden yaşıyoruz?