Ben neden bu şiiri yazamadım, neden bu sözü söyleyemedim, niye ben değil de o, neden o golü ben atamadım, neden o resmi ben çizmedim? Bu soru cümleleri uzar gider. Kıskançlık, çekememezlik, kabul edememezlik cümleleridir bunlar. İnsanlar çoğu kez anın zevkini çıkarmayı bilmezler. Bir şarkının büyüsüne kapılmazlar, bir şiirin imgesine, bir sözün tutunmasına. Yağmur yağarken mis gibi toprak kokar, ıslatmasına takılırlar. Kar yağarken bir estetik vardır, üşütmesine takılırlar. Şarkının notaları nabzınızı yakalar, kimin söylediğine bakarlar. Maalesef “olduğun gibi ol” cümlesi insana fazla gelen bir cümledir.
Tabi ki farklı insanlar vardır, olmuş insanlar vardır. Yürüdüğü yolları tanıyan, yağmur sesine kendi anlamını bırakabilen, yaşamın estetiğini kuşatabilen insanlar vardır. Müziğin iki nota olmadığını bilen, eşeğin gözlerinin nasıl güzel olduğunu farkeden, doğadaki her rengin yaşamın renkleri olduğunu anlayabilen insanlar. Düşünsel, duygusal daha doğrusu yaşamsal entelektüelliktir bu durum. Yaşamın kıvrımlarına aşık insanların, düz yürümesini bilmesidir. Yalpalamayı hoş görerek, doğrusal bir bakış açısı geliştirebilmektir.
Ancak başarı, estetik, düşünsel belirginlik bazı insanların sindirim sistemine dokunabiliyor. Gelişmemişlik, okumamışlık, sorgulamamışlık ve kimlik bunalımı insanın kendi içinde bir ego yaratıyor. İnsanlar egolarıyla kendi eksikliklerini kamufle ettiklerini sanıyorlar. Kendi yetersizliklerini, egolarını yine kendilerinden güçsüzlerin üzerinde sınayarak besliyorlar. Oysa ki onlar eksik doğmuşlardır, eksik yaşıyorlardır ve eksik öleceklerdir. Bu eksiklik egolarının kamufle aracıdır sadece.
Sonra baş başa kalıyorlar kendileriyle. Kendilerine itiraf etmek zorunda kalıyorlar. Ben neden böyleyim , ben neden eksiğim, ben neden yapamadım gibi sorular başlıyor. Gerçi bu bile erdem sayılabilir. En azından kendi kedilerine itiraf ediyorlar. Ya bu itirafı bile başaramayanları nasıl bir düzlemde tanımlamak gerekli? İşte onlara eksik bile diyemiyoruz. Yetersizlik ayrı bir şey, yetersizliğini bilmemek ayrı bir şey.
İnsan kendine kalmıştır bir fukara
Kendi kendini bilmeyenden olur yalnızca ukala.
