• 0537 331 9315
  • ganitabordohaber@gmail.com
Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor
  • HABER
  • KÜLTÜR & SANAT
  • YAZARLAR
  • SÖYLEŞİ
  • MİZAH
  • TURİZM
  • TARİH
  • SPOR
  • BELGESEL
  • İLETİŞİM
EY DÜNYA

EY DÜNYA

Özer İSKENDER 23 Haziran 2026

Kimsenin şapkadan tavşan çıkarmasını beklemeyin, kimse ip üstünde yürüyen cambaz kadar yetenekli değildir. İnsanlar öyle çözümü zor canlılar değil. Birçok canlının insanlardan üstün yetenekleri vardır. Ancak bu durum başka bir yazının konusu olsun.

Süreç ve düzen insanları sıradan ve basit bir hale getirdi. Derinlik, içsellik, samimiyet vs. kıvrak şark kurnazlığına kurban gitti. O duygular hem alıcılarda hem vericilerde bitti; zaten var mıydı emin değilim. Herkesi aynı torbaya attılar, torbanın dışında kalanları unuttular.  Değer vermek neydi, değeri algılamak; unutturdular. Bizi sobaya elini değdirip, sobanın sıcak olduğunu anlayan çocuk gibi  acemi yaptılar. Elimiz yandı sustuk, dilimiz yandı sustuk, içimiz yandı yine sustuk. Bize konuşmayı unutturdular.

Bekledik süre bitti, ekledik ama başlangıcı yoktu. Nesebi gayri sahih füru gibi dolaştık yığınların arasında. Lal olmuş dilimiz ve ama olmuş gözlerimizle akan trafiğin içinde kaldık . Hâlâ daha bize uçak çarpmamışsa, şanslı olduğumuzdandır(!).

Yaşamı hep bütüne tamamlamanın peşinde koştuk. Oysa ki yaşam bir bütün değil,  bütünden ayrılan parçalardır. Yine de bütünsel bakmalıydık yaşama. Parça parça olan duygularımız değil, aslında bizdik. Dokuz sütuna manşet atar gibi ön plana koyduk kendimizi. Bize faydası olan her şey mübahtı. Şapka düşünce kel görünüyordu. Ki hem kel hem de fodulduk. Belediyenin açtığı çukura düşüp hayatını kaybeden şair Orhan Veli kadar şanssızdık, kulağını kesen ressam Van Gogh kadar anlamsızdık.

Ey  dünya; sorduğumuz her sorunun cevabı sende var mı? Veya her şeyin çözümü senin içinde mi?  Varsa, o yüzden mi sana "Yuvarlak Dünya" diyorlar?  Yuvarlak dünyanın yuvarlak yaşayanları; pehhh!  Sokaklar  ve caddeler yalancılarla, döneklerle, hainlerle dolu. Kentin bacası tütmüyor artık, her evde aş pişmiyor artık. İnsanların hepsi hızlı yemek yemekten sindirim sistemi hastalıklarına yakalanmış. Haksızlıklara, adaletsizliklere susmaktan konuşmayı unutmuş.

Kendimizi kandırmayalım, biz bize benziyoruz. Kendimize öyle farklı şekiller vermeyelim; aynı dağlara, denizlere bakıyoruz. Yani diyeceğim o ki çözeceğimiz bir şey yok. Yani bir sır yok bu dünyada. Ki sır arayan filozoflar yanıldılar hep. Değişen ve dönüşen zamanın sırtı olsa ne olur, olmasa ne olur? Yaşayın, gidin diyorum o zaman;  dünya böyle olmanızı istiyor zaten.

GANİTA’NIN ÜZERİNDEN BİR MARTI GEÇTİ

GANİTA’NIN ÜZERİNDEN BİR MARTI GEÇTİ

Özer İSKENDER 15 Haziran 2026

“Ganita’nın Üstünden Bir Martı Geçti”. Tamer Küçük  yazdı, Hüseyin Sabri Kurtuldu ve Hikmet Akbulut oynadı, A. Fuat Çoruhlu müziklerini yaptı. Öncelikle şunu söyleyeyim; yıllarca karikatür çizen, yaşama esprili yönden bakan Tamer Küçük, Ganita’nın hüznüyle el ele vererek beni ağlattı. Hüzünle yoğrulmamın yanısıra çok şaşkınım. Tamer Küçük, mükemmel anlatımı dışında, ortalıkta şairim diye geçinenlere inat şiir tadında şiirler yazmış. Aşk olsun sana Tamer Küçük, aşk olsun! Hüseyin Sabri Kurtuldu ve Hikmet Akbulut bu öykünün ve şiirlerin hakkını Ganita’ya ve Ganita’nın öyküsüne yakışır bir şekilde vermiş. A. Fuat Çoruhlu ise gitarı ile yaptığı müzikler ile bağlama - gitar tekniği karışımı kompozisyonlarıyla ve bildiğimiz ama özlediğimiz sesiyle Ganita’nın öyküsünü büyütmüş.

Evet, Ganita’nın Üstünden Bir Martı Geçti. Ganita’nın üzerinden geçen başka martılar daha var. Bu kentte olan veya bu kentte yaşayan birçok insanın uğrak yeriydi Ganita. Ancak herkes Ganita’nın üzerindeki martı olmadı, olamadı. Kışın rüzgarda alnını rüzgara seren, savrulan, yağmur taneleriyle ıslanan, yerdeki her bir taşta öyküsü olan, içerideki kocaman sobanın başında üşüyen, ellerini ısıtan ve okuduğu, duyduğu, yaşadığı, gördüğü her şeyde bir anlam arayışında olan bizler, çelişkileriyle bir dağ oluşturan bizler kimin martı olup kimin olmadığını sanırım biliyoruz…

“Ganita’nın Üzerinden Bir Martı Geçti” sanırım bizim öykümüzdü. Belki de o yüzden çok sevdik bu öyküyü ve sunumu. Belki de bizi bize anlattığı için oturduğumuz koltuğa çakılı kaldık ve oturduğumuz yerde alnımız terledi. Bir insan bir öykünün ve şiirin içinde adı geçen herkesi tanıyabilir mi? Bir öyküyü hiç kıyısında kalmadan böylesine algılayabilir mi?

Albert Einstein zaman kavramı ile ilgili birçok teori ortaya koymuştur. Aynı onun gibi birçok bilim insanı zaman kavramı üzerine çalışmıştır. Şimdi bu teorilere girmeyeyim. Ama bildiğim bir şey var ki zaman bir çizgide yaşanıyor ve yaşanmaya devam ediyor. Ve ben biliyorum ki Ganita’da o zaman çizgisi yaşandı ve sonsuza dek yaşanacak. Ganita’nın üzerinden martılar sonsuza dek geçecek. Bunu bize bir daha anlattığın için aşk olsun sana Tamer Küçük, aşk olsun!

Ve sonra Akın Aker’in bir martı olup, sonsuzluğa uçtuğunu öğrendik. Bir kişi daha eksildik, bir güneş daha battı, bir martı daha güneşin battığı yöne doğru gitti. Daha bir gün önce “Ganita’nın üstünden bir martı geçti” diyordu, Ganita’nın öyküsünde Tamer Küçük.  Daha bir gün önce Hüseyin Kurtuldu, Hikmet Akbulut aynı öyküyü tiyatro sahnesinde anlatıyordu. Fuat Çoruhlu, gitarıyla “gitme kal bu şehirde” diyordu. Meğer giden martı senmişsin. Ganita’nın öyküsünün kahramanları, meğerse bilmeden senin gidişine ağlıyormuş.

Ganita’nın üzerinden birçok martı gitti. Kimi gideceğini gitti, kimi kalacağına gitti. Gidenler, Ganita’yı yanlarına alıp gitti, kalanlar Ganita’yı yanlarına alıp gitti. Zaman bir öğütme makinesidir ama Ganita yaşamın ve zamanın bir köşesinde durur; onunla kalanlarla, onunla gidenlerle.

YAŞAMIN MAHKUMU OLMAYIN

YAŞAMIN MAHKUMU OLMAYIN

Özer İSKENDER 08 Haziran 2026

Her gün aynı şeyleri yaşamak, aynı ezberleri tekrarlamak risk oranı düşük ve kolay bir tercihtir. Düşünsenize bir trene (metro) biniyorsunuz ve hep evinizin olduğu aynı durakta iniyorsunuz. Bu kez de sonraki veya önceki  durakta inip evinize öyle gitseniz, yaşamınızda ne değişirdi ya da son durakta inseniz ve o durakta neler olduğunu tecrübe etseniz ne olurdu? Hangi insanlarla karşılaşırdınız, hangi yollardan yürürdünüz? Oradaki gökyüzü sizin evinizin olduğu yerdeki gökyüzüyle aynı mıdır? Belki de sokakta farklı kedilerle, köpeklerle karşılaşabilirdiniz? O farklı köpek size havlar mıydı, kediler sizden mama ister miydi?

Banklarda oturan emekli olmuş farklı insanlarla selamlaşırdınız. O mahallenin gençleri çok iyi futbol veya basketbol oynuyorlardır; bunu anlama fırsatını yakalardınız. Oradaki apartmanlar daha mı yüksek, evlerin çatıları var mı, orada da pazar kuruluyor mu? Orada da sevgililer el ele tutuşuyor mu, anneler çocuklarının ellerini sımsıkı kavrıyor mu, lise öğrencilerinin giydiği kıyafetler farklı mı, okulların önünde polis arabaları bekliyor mu?

Hiç zor değil; kendi mahallenize gitmek için tekrar metroya bineceksiniz ve kolayca evinize dönebileceksiniz. Peki bu sefer minibüslerle gitmeyi deneseniz? Minibüslerde insanlar ne konuşuyorlar dinleseniz, şoför hangi müziği dinliyor, insanlar şoföre nasıl para veriyor, yolcular nerede iniyor gözlemleseniz yaşamınıza neyi ekleyebilirdiniz? Hem bu kez eve çok daha geç giderdiniz ve eşiniz size neden geç kaldın diye sorardı. Siz de ona gözlemlediklerinizi, yaşadıklarınızı anlatırdınız. Böylece eşinizle uzun zamandır konuşmadığınızı anlardınız. Ve konuşmak için bir sebebiniz olurdu.

Alışkanlıklar bazen insanları bazen doğru noktalara taşıyabilir. Ancak çoğu kez yaşam zevkinizi, yaşam kalitenizi düşürecektir. İnsanlar denemeden bir çok şeyi öğrenemezler. Yeni yollar, yeni mahalleler, yeni kentler, yeni ülkeler… Görmeden, gitmeden, sormadan öğrenemezsiniz. Daha iyi mi, daha kötü mü anlayamazsınız. Yeni bir dünya, eski alışkanlıkların üzerine kurulamaz. Yanlışın doğruyu bilmeden yanlış olduğu öğrenilemez. Yaşamak tek kişiliktir ama yaşatmak çok kişiliktir. Risk almadan, sorgulamadan, emek harcamadan yaşatamazsınız.

Bugün eve geç gidin, yarın evden geç çıkın, sonraki gün öğleyin eve gidin. Hiç izlemediğiniz öğleden  sonraki TV programlarını izleyin. Akşam eve giderken çok farklı ve pahalı bir yemek alın. Eşinize bu akşam bu yemeği yiyeceğiz deyin. Ayrıca bir plakçalar ve eski bir 33’lük plak alın. Bu akşam yemek yerken bu plağı dinleyeceğiz deyin. Birkaç gün sonra yemekten sonra eşinize ben arkadaşlarımla buluşacağım ve eve geç geleceğim deyin. Eve geç gelin ve hemen uyumayın. Eşiniz size kahve yapsın, kahveyi içerken sohbet edin, dedikodu yapın.

Yaşam aynı şeyleri aynı zamanlarda yapan insanların hapishanesi olmasın. Sizler bu hapishanenin mahkumu olmayın…

EKTİĞİNİ BİÇEMEYENLER

EKTİĞİNİ BİÇEMEYENLER

Özer İSKENDER 01 Haziran 2026

Birileri yazıyor; “bu dünyada herkes ektiğini biçer”. Bunlar boş ve hiç bir bilimsel altlığı olmayan sözler. İnsanların kendilerini rahatlatmak için kurgulanmış, bu dünyaya mistik bir anlam yüklemeye çalışan sözler bunlar. Çünkü çiftçiler dışında bu dünyada kimse ektiğini biçmez. Ki çiftçiler bile ektiğini biçemiyor; don vuruyor, sel oluyor, dolu yağıyor…

Bu dünyada zenginler ve güçlüler birilerinin sırtına basa basa yükseliyor. Ve onlar dünyanın bütün nimetlerinden yararlanıyor. Garibanlara ise şükretmek düşüyor. O güçlülere, zenginlere bir şey olmuyor, onlar hiç ektiklerini biçmiyorlar. Hatta ekmeden, biçmeden sahip oluyorlar.  Seni de “bu dünyada herkes ektiğini biçer” sözüyle kandırıyorlar.

Senin geçmiş olduğun herkes arkanda kalmıyor. Çünkü senin geçmek istediklerin, senin önünde bile değiller. Sen patlayan lastiğine hava vurmaya çalışırken, onlar senin soluduğun havayı bile bitiriyor. Onları yağmur ıslatmıyor, kar üşütmüyor, çamur kirletmiyor. Senin yazacak öykün çok, onlarsa senin öykünü okuyarak keyifleniyor. Sen üzümü ekmeğe katık ederken, onlar senin üzümünden yapılmış şarabı içiyor. Sen kendini ifade bile edemezken, onlar senin sırtında yazdıkları açıklamaları okuyorlar. Sen narın tanelerinden biriyken, onlar narın sahibi..

İnsanlar neden başkalarının üzüntülerinden sevinç duyarlar? Eğer savaş halinde değilsen, eğer başkalarının yaşam alanı senin yaşam alanını yok etmiyorsa, yağmur aynı onun gibi senin de başına yağıyorsa, hatta yürüdüğün yollar bir çok kez aynı noktada kesişiyorsa; nedendir bu nefret, nedir kaybedip de bulamadıkların? Başkaları üzüldü, acı çekti, kaybetti; senin eline ne geçti? Başkalarının yaşadığı acılardan kendine bir yaşam katarı yapanların trenlerinin raydan çıkması kaçınılmazdır. Kimse kimsenin acıları üzerine bina oluşturamaz... Bu paragrafın tamamı kandırmaca mı acaba?

Bu dünya bir resim tablosu. Ve bu tabloda bir ana fikir ve ana olmayan bir çok fikirler var. Diğer her fikir ana fikri tamamlıyor. Tablonun bir çok röprodüksiyonu yapılmış. Ve herkes çakma olan bu tabloları görüyor. Yaptığın matematiksel hesaplamaların hepsi yanlış. Sen bir resim için gerekli olan oran ve orantıyı bilmiyorsun. Oysa ki bir ana tablo var ve maalesef sen ana tablonun kahramanı olduğunu sanarak figüranlık yapıyorsun. Umarım bir gün Galileo’nun ifade ettiği gibi sen de dünyanın döndüğünü ifade edebilirsin.. Dünya, senin ifadeni bekliyor…

HERKES KENDİ ATEŞİNİ YAKAR

HERKES KENDİ ATEŞİNİ YAKAR

Özer İSKENDER 25 May 2026

“En büyük ceza, insanın kendi içindeki mahkemedir.”

Dostoyevski (Suç ve Ceza)

 

İstemeden bir şeyi yapmak, kendini zorlayarak yapmak. Yarım kalmış bir şiir gibi sonunu bilmediğin bir öykü gibi tam içine giremediğin uyku gibi... İnandığın değerler vardır, kendine biçtiğin bir rol model vardır, bir şeklin ve duruşun vardır. Nasıl zorla yaparsın inanmadığın şeyleri. Yeter ki karaktere zeval gelmesin dersin ama zorla yaptıkların inanmadıklarındır. Acaba karakterime zeval gelmiş midir diye kendini sorgularsın. Günlerce uykuların kaçar, aynada yüzüne yabancılaşırsın…

Sokaklarda yürüdüğün ayaklar senin değildir, cebinde taşıdığın kimlik senin değildir. Kimseyle konuşmak istemezsin, insanlardan kaçarsın, eve gidip üzerini bir örtü örtmek istersin. Üşürsün, ürperirsin, herkese yabancılaşırsın. Gökyüzünde yıldızları göremezsin, pencereler yüzüne kapanır, kentin çıkmaz sokaklarında ateşler yakarlar, umudun ateşlerde kalır.  Oysa ki yaşamak bir umuda tutunmak değil miydi? Yaşamak zor olan ne varsa, onu yapmak değil miydi?

 

Zor oyunu bozar olgusu ile zorla bir şeyi yapmak arasında fark vardır. Emek ile emeklemek arasındaki fark gibidir. Bazen insan çocuklaşmak durumunda kalır ve yapmak istemediklerini emekleyerek yapar. Zor oyunu bozar olgusu ise içinde bir tehdit barındırabilir. İstemediğin şeyler bazen bir yengeç gibi ayağına yapışır. Ayağını ne kadar sallarsan salla, onun kıskaçlarından kurtulamazsın. Sonrasında ise işkencede, sorguda dostlarını ele vermiş gibi hissedersin. Bu yük ömür boyu üzerinden kalkmaz. Artık kendine verebileceğin en büyük ceza bu olur…

Eline bir silah tutuştururlar. Kan davasıdır şanssızlığın. Feodal yapı dayatır bunu sana. Zor burada oyunu bozar. Feodal yapı bir tehdite dönüşür. Düşünsenize katil olmayan bir ruhu var onun ama katil olacak. Binlerce yıl bu topraklarda kan davaları hüküm sürmedi mi? Sürdüyse ne uğruna? Adına “töre” denilen “zor” uğruna... İstemeden yapmanın klasik tanımıdır bu. İstemeden katil olmak, istemeden kendi yaşamına mahkum olmak, istemeden başkalarının hayatlarını mahkum etmek, istemeden yüzlerce insanın attığı adımlara çelme takmak. Yaşamı istememek kavramı biçimlendiriyor…

İstememek kavramı her şeyi biçimlendiriyor. Günah günahsızların öyküsünü yazıyor… Herkes aslında kendi ateşini yakıyor; zorla…

  1. 19 MAYIS 1919
  2. SÜZÜLEN BİR YAPRAK GİBİ
  3. ANADOLU
  4. OSMAN ÖZBİLEN, ADNAN ÖZBİLEN VE GANİTA

Sayfa 3 / 6

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
© 2025 Ganita Bordo Haber . Tüm Hakları Saklıdır. Pruva Media
Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor
  • HABER
  • KÜLTÜR & SANAT
  • YAZARLAR
  • SÖYLEŞİ
  • MİZAH
  • TURİZM
  • TARİH
  • SPOR
  • BELGESEL
  • İLETİŞİM
  • 0537 331 9315
  • ganitabordohaber@gmail.com