• 0537 331 9315
  • ganitabordohaber@gmail.com
Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor
  • HABER
  • KÜLTÜR & SANAT
  • YAZARLAR
  • SÖYLEŞİ
  • MİZAH
  • TURİZM
  • TARİH
  • SPOR
  • BELGESEL
  • İLETİŞİM
YANLIŞLAR DOĞRULARDAN DAHA DOĞRU OLABİLİR

YANLIŞLAR DOĞRULARDAN DAHA DOĞRU OLABİLİR

Özer İSKENDER 08 Eylül 2026

Doğrular yanlışların kardeşi olabilir. Yanlışlar doğrulardan daha doğru olabilir. Doğrular ve yanlışlar sandığın gibi olmayabilir. Sandıkların sandığın gibi olmayabilir. Yaşadıkların taşıdığın yükler kadardır. Bulutlardaki yüklerde taşıdığı su buharı kadardır. Yağmur yağar, toprak ıslanır. Bulutlar rüzgarın savurduğu yere doğru gider.

Bir söyleşide söylenen cümleydi; "Kitap, şiir, film vs. dünyayı değiştirmez. Kitapla, şiirle, filmle vs. uğraşan insanlar dünyayı değiştirebilirler."

Ve bu insanlar dünyayı değiştirirken mutlaka yanlarında soru soracakları birileri olmalıdır. Dünyayı değiştireceğim diye yola çıkmak, en az dünyayı değiştirmek kadar değerlidir. Bazense kimliğinden ödün vermediğini sanan insanlar, kendi kimliğinin egolarına mahkum olabilirler. Egoyla yol alan, o ego içinde boğulur. Kendini yenileyen insan, dünyasını değiştirme kudretine sahip olan insandır.

Bir yol yürümek için önce yolun olmalıdır. Sonra heyben dolu olmalı, yanında asla vazgeçmeyeceğin insanlar olmalı, o insanlar senden şüphe duymamalı ve inancın amacından daha değerli olmalıdır. Sana inanan insanlar, senin inancına da inanmalıdırlar.  Hem doğru nedir ki? Doğurgan bir yaşamın değişmeye aday olgusudur. Doğruya giderken, kendi doğrularını dostlarına yapıştırmayacaksın. Zor olan yanlışı anlamakken, doğrularla yürüme kolaylığını seçen insanlar dünyanın nasıl döndüğünün asla farkında değillerdir. Oysa dünya dönerken merkezkaç kuvvete karşı merkezcil kuvvet verdir. Yani bu iki kuvvet birbirini dengelediği için biz boşluğa savrulmayız. Doğru ile yanlışın birbirini dengelediği gibi. Bu dengelememiz olmasa kimliğimiz kimliksizlik olur.

Türkülerde diyor ya; “Ya dost ya dost ya dost”, bir enstrümanın sesine dost olmayanlar dost olamazlar. Kolay değildir yaşam içinde kendine ayraç koymadan yaşamak. Anlamaksa bu ayraç olmadan yaşayanların bilmediği şeydir. Ömür dediğin nedir ki? Dünyada bıraktığın izlerin rüzgarda savrulmasıdır. Yaşarken bir inanç için savrulmayan insanların izleri öldükten sonra savrulmuş neye yarar.

Yaran varsa saracak insan olmalı. Suyun yoksa  verecek insan olmalı. Elin boşlukta kalmamalı, gözün anlamsız bakmamalı.  Kaldıramayacağın yükten daha ağırını kaldırmamalı. Ama yanlış yapmaktan korkmamalısın. Başkalarının yanlışı senin doğrun olabilir, bunu bilmelisin.

KARALAMA

KARALAMA

Özer İSKENDER 01 Eylül 2026

Fırtına her şeyi değiştirebilir. Gözlerine kum kaçan insanlar koşuştururlar, deniz kabarır  ve kıyılar yalnızca  kabaran denize ve koşturan köpeklere kalır. O köpekler ki insan yığınlarının arasında farkedilmeyi bekleyip, şimdi rüzgarın uçurduğu naylonların peşinden koşan ve kendi öykülerinin kahramanı olan köpekler. Hava iyice kararır, deniz kararan bulutların rengini alır. Yağmur başlamak üzeredir. İşte tam o an bir türkü dökülür dilinizden; "Gara bulut çökmüş yine dağlar başına / Neler geldi neler geçti garip başıma."

Yani yaşam hep deniz kıyısında mutedil geçmez. Denizin kıyısında fırtınadan kaçan insanlar, kendi içlerinde yaşadıkları fırtınanın farkında mıdırlar acaba? Toz duman yutarız yaşamı içimize, alnımıza rüzgar dikenlerini saplar, sırtımızda büyük küfeler. Yürür gideriz bildiğimizi sandığımız ama bilmediğimiz yere doğru. Küfelerse büyür gider. Ağrılar ağrılar ağrılar.

Denize yalnız gözlerimizle bakarız. Yaşam  bakmak mıdır her şeye? Ellerinle uzanıp sevmek istersin siyah köpeğin ensesini, bir martı sessizliği bozar. Ve benekli alabalığın tüm renklerini geçirirsin içinden. Kahvenden bir yudum, bir yudum daha alırsın. Deniz paramparça, paramparça. Gerçeklerse büsbütün. Yarının geleceği bugünden bellidir. Gözlerinse nemlidir. Türkü devam eder; "zalim gurbet beni türlü türlü dertlere saldın".

Sabaha türkülerle başlamak nasıl değerlidir. Mistik bir geleneğin, bugünle kucaklaşmasıdır dilinden dökülen melodi. Akdeniz Havzası acıların en samimi dile getirildiği coğrafyadır. İmbiklerden damıtılmış gibidir şarkılar, türküler. Hangi dilde olursa olsun şarkılar, türküler Anadolu’dur, Akdeniz’dir. Ve sen bu havzanın köşesinde, denizin kıyısında türkünü söylemene devam edersin, içini dinlediğin seslere adarsın.

“Garip bülbül gibi feryat ederiz

Cehalet elinde küskün kederiz

Hep yolcuyuz böyle geldik böyle gideriz

Dünya senin vatanın mı yurdun mu”.

GEMİ

GEMİ

Özer İSKENDER 25 Ağustos 2026

Yahya Kemal şiirinde; “Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan” demişti. Evet bir gemi görürsünüz, akşam güneşinin kızıllığına sarılmış. Nereye gittiğini bilmeden siz o geminin kızıllığına takılıp kalırsınız. Güneş bulutların ardına atmaya çalışırken kendini, gözleriniz gemiye takılır kalır.

Acaba kimler vardır geminin içinde? Yolcular mı vardır liman liman gezen, avcılar mı vardır balıkları üzen? Geminin mürettebatı akşam yemeğini mi yemeye hazırlanıyordur? Acaba yemekte ne vardır? Yoksa yakaladığı balıklardan mı yiyeceklerdir? Nasıl zevklidir yorgunluğun üzerine yemek masasına oturmak... Yolcular varsa eğer,  geminin güvertesinden batan güneşi mi izliyorlardır? Gemi, yolcular denince akla o meşhur Titanik filmi gelir. Yoksa geminin ucunda iki sevgili Titanik filmindeki gibi birbirine sarılmışlar mıdır?

İnsanlara denizin üzerinde ilerleyen gemi her zaman çekici gelmiştir. Hele bir de güneş batıyorsa... Gemiyi arkasına alıp fotoğraf çektiren mi ararsınız, gözlerini ufka diken mi ararsınız... Ortalığı bir romantizm kuşatır; şiir okuyanlar, şiir yazanlar, şarkı söyleyenler, aşkını ilan edenler... Oysa ki gemi yol alır gider, kimse nereye gittiğini düşünmez. Kimse içindekilerin ne düşündüğünü, ne yaptığını düşünmez. Gemi gider bir limandan bir limana; içinde mürettebatlar belki yolcular...

Yaşam da biraz böyle değil mi? Aslında herkes kendi acısını, sevincini, zorluklarını kendisi yaşamıyor mu? Herkes herkese dışarıdan bakıyor ve kimse kimsenin bünyesinde yaşayamıyor. Bazen paylaşılmak istenildiği zaman biraz paylaşılabiliyor. Ancak herkes kendi gövdesini kendi ayaklarıyla taşıyor. Ve ayaklarımız bizi bilmediğimiz bir zaman aralığına doğru götürüyor. Ve bir çok çift göz bazen gıptayla, bazen nefretle bizi izliyor. Yaşamak izleyenlerle izlenenler arasında gidip geliyor.

“Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden

Bir çok seneler geçti dönen yok seferinden...”

SABAHIN SESİ

SABAHIN SESİ

Özer İSKENDER 17 Ağustos 2026

Sabahın erken saatleri. Bir temizlik görevlisi tozlu süpürgesiyle sokağın ortasında. Toz yiyor ağlamaklı gözleriyle. Çamurlu gözyaşlarının izi hala o sokaktadır. Şöyle bir cümle geçiyordu bir sinema filminde; "Unutulmuş adamlar en tehlikeli adamlardır"… Bu işçi kardeşim tehlikeli miydi, değil miydi bilemiyorum ama onurlu yüreğiyle bu dünyada yaşıyordu…

Can Yücel ne güzel anlatmıştı o çok sevdiğim şiirinde:

Öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri

Çöpçülerin elleriyle okşardım seni

Yalnızlığım benim süpürge saçlım

Ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi…

Sonra bir kamyonetin arkasında fındık işçilerini gördüm. Sabah güneşinin kızıllığı yüzlerine vuruyordu ve güneşin doğduğu yöne doğru gidiyordular. Herkes fındık toplamanın bir rutin olduğunu sanır. Fındık toplamak bir dünyadır ve dünyada yaşamak zordur. Ki daha önceleri fındığa yüklenen anlamın büyüklüğünü bilen insanlar vardır. Yağan ahmak ıslatan yağmurda ve sırtına yapışan gömleğiyle fındık toplayan insanları gördüm; saçları gözlerinin önünü kapatıyordu.

Pamuk elleriyle bir kız saçlarını tarıyordu

Yeni cilalanmış tırnaklarıyla

Saçlarının yumuşaklığını hissediyordu

Pencereden bir rüzgar esiyordu

Ve odasının perdesini savuruyordu…

Biraz sonra kahvaltısını yapacaktı

Süt, yumurta, peynir, karpuz ve kızarmış ekmek

Oysa ki fındık toplayanlar

Öğle yemeğini yiyecekti…

Bu nasıl kader?

Sokakta çocuklar misket oynamıyordu henüz. Caminin önündeki çay ocağında ise yaşı hayli ilerlemiş insanlar çay içiyordu. Kanı çekilmiş gözleriyle, tavşan kanı çayı içiyordular. Gözleriyle içiyordular… Eğilip oturdum orada bir iskemleye. Şaşkın gözlerle süzdüler beni; burada ne işim var gibi. Gözleri masmavi bakan birisi, “arkadaşa bir çay ver” dedi. Ama konuşmadı ama sustu ben çayımı yudumlarken. Ben bir çay daha söyledim, beraberce sustuk. Çay paralarını ödemek istedim. Altı kırışmış mavi gözleriyle çaycıya “para alma” işareti yaptı. Ben teşekkür ederek kalktım. Sonra anladım; acı bazen susan gözlere, sus payına yapışırmış. Kim bilir acıya alışmış nice insanlar vardır; saatlerce konuşmadım…

Caddeleri telaşlı insanlar doldurmaya başlamıştı. Sokak köpekleri kaldırımlara uzanmıştı. Köpeklerden korkan kızlar karşı kaldırıma geçiyordu. Hayvansever kadınlar ise köpeklerin başını okşuyordu. Simitçilere sıcak simitler gelmiş, önünde kuyruk birikiyordu. Lokantalarda çorba içen adamlar, dükkanının önünü yıkayan insanlar, ağaçlardan düşen sarı yapraklar, müşteri almak için birbiriyle yarışan dolmuşlar…

Yaşamamızın nedeni neydi? Hangi anlam arayışının kölesi olmuştuk? Ayaklarımızı yürüten komutu kim vermişti? Kim bize saçlarımızı tara demişti, kim gömlek giy?  Yaşamak için para kazanmak gerekli, yaşamak için çalışmak gerekli, yaşamak için yemek yemek gerekli... Kim yaşamamıza karar vermişti?

SOSYAL MEDYADA KAYDIRAK

SOSYAL MEDYADA KAYDIRAK

Özer İSKENDER 11 Ağustos 2026

Toplumsal analiz yapmak, toplumu her yönden okumayı gerektirir. Tabi ki öncelikle o toplumda yaşamak, bu okumada büyük bir avantaj kazandırır insana. Örneğin çok önemli bir ritm müzisyeni olsanız bile, 7/8’lik Karadeniz ritmini ve 9/8’lik bir Trakya ritmini bir Karadenizli veya Trakyalı gibi atamazsınız. Önce o yörenin ruhunu hissedebilmeli, orada yaşamalı. Yani bir Avrupalı müzisyen, o yörelerde yaşayan müzisyenler gibi o ritmleri atamaz. Bu durum aslında toplumun her köşesinde geçerlidir. Ki etnik öğretiler bazen yüzlerce, bazen ise  binlerce yıllık yaşanmışlıklar üzerine kuruluyor.

Ancak yaşanmışlıklar yetiyor mu? İyi bir gözlemci olmak, kendini ve başkalarını sorgulamayı çok iyi bilmek ve çok okuyup, çok gezmek gerekli. Parlak bir zeka seviyesi ise bu işin katalizörü olabilir.

Yaşanılan süreç içinde ise büyük bir problem var. Evet,  tüm Dünya artık küçücük bir telefonun içine sığıyor. Evet, bütün sorularımızın cevaplarını  o küçük telefon içinde bulabiliyoruz. Ana bu küçük telefon maalesef düşünsel tembelliğimizin nedeni olabiliyor. Sosyal medyaya şöyle bir göz atıyoruz; herkes siyasi mecrada,  sportif mecrada, bilimsel mecrada vs. ahkam kesiyor. Ahkam kesmesinden daha kötü bir şey var; yine sosyal medyada yarım yamalak gördüğü şeyleri, altlığı olan veya olmayan fikirleri sanki kendisininmiş gibi sunuyor. Ve ahkamın en ağdalıdını, en dramatik olanını kesiyor. Bu temeli olmayan, kendimi oluşturamamış fikirler sosyal mecrada bir virüs gibi yayılıyor.

Sosyal medya mühendisleri bu altlığı oturmamış yarı pragmatist durumu çok iyi kullanabiliyorlar. Topluma bir şey enjekte edilecekse, yöntemini çok iyi biliyorlar. Veya toplumu ajite edeceklerse, trol denilen taşeronlarını çok iyi kullanabiliyorlar. Süslü sözler, ışıklı fotoğraflar insanlara çok çekici gelebiliyor. Ve renk algıları sınırlı olan insanlar, bu neon ışıklı ajitasyonlara çok kolay kanabiliyor. Aslında bu durum Pawlov’un Deneyi algısının daha süslenmiş bir hali oluyor. Yeter ki ortada bir yem ve yol olsun.

Toplumsal analiz yapmak yukarıda belirttiğim kolay bir olgu değildir. Hele ki toplumda okumayı sevmeyen insanlar varken. Ki slogan vari yaşayan bir toplum olduğumuz için okumak gözlerimizi yorabiliyor veya bozabiliyor(!)… Analiz ve sentez onu algılamaya hazır insanlara sunulur. Şiirde  söylendiği gibi bir Mecnun’un bir Leyla’sı olursa analizi sanlayacak onun bir sentezcisi olması gerekli. Ki bir sonuç elde edilebilsin.

Herkesin siyasetçi, ekonomist, psikolog, şair, spor yorumcusu vs. olduğu sosyal platformda, bu değerli bilim insanlarına(!) biraz analiz, biraz sentez ve biraz düşünme payı diliyorum. Yoksa pastadaki payda hiçbir gözüm yok...

  1. NEDEN?
  2. GEÇ KALMADAN
  3. GÜN AŞIRI DUYUMSAYAMADIKLARIMIZ
  4. KENDİNİ BİLMEYEN

Sayfa 2 / 6

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
© 2025 Ganita Bordo Haber . Tüm Hakları Saklıdır. Pruva Media
Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor Ganita Haber - Kültür - Sanat - Spor
  • HABER
  • KÜLTÜR & SANAT
  • YAZARLAR
  • SÖYLEŞİ
  • MİZAH
  • TURİZM
  • TARİH
  • SPOR
  • BELGESEL
  • İLETİŞİM
  • 0537 331 9315
  • ganitabordohaber@gmail.com